ميگن بزرگترين گناه و يا شايد بدي در حق كسي اينه كه اميد اون آدم رو ازش بگيري؟

تا حالا اين رو حس كردين؟

تا حالا تجربه اش كردين

شايد اميد تنها چيزيه كه يه آدم داره

و اگه اونو ازش بگيري شايد به تنها چيزي كه فكر میكنه مرگ باشه

من خودم اين رو تجربه كردم . خيلي سخت بود ولي خب . اين تجربه به من ياد داد كه هيچوقت اميد من كسي نباشه.

و تنها اميد من هدفم باشه

درست يادمه زماني كه منو شهريار همو ترك كرديم.

با اينكه در ابتدا نظر جفتمون به اين جدايي بود ولي

هيچ اميدي به آينده نداشتم

خودم نميدونستم دوستش دارم يا بهش عادت كردم

جاي خاليش رو همه وقت و همه جا حس ميكردم

كارم فقط گريه بود و زاري

دوست داشتم بميرم

حتي خيلي جاها خودم رو له كردم و ازش خواستم برگرده

و الان كه به اونروزا فكر مي كنم از كاري كه كردم پشيمونم

نه به خاطر پا گذاشتن روی غرور. كه غرور فقط توي ذات آدماي حقیره.

من اين كار رو كردم . چون مي خواستم به اونو خودم دوباره فرصت بدم براي جبران اشتباهاتمون

چون توی دنیای من هیچکس حق بازندگی نداره

چون توی دنیای من همه آدما حق دارن بمونن و بجگن تا برن یا فرار کنن

ولي الان كه فكر مي كنم خوشحالم كه اون هم نپذيرفت

من روي حساب احساساتم و نيازاي زودگذر و يا حتي يه جور عذاب وجدان خودم رو مقصر میدونستم و مي خواستم برش گردونم که در نهایت منجر به دوباره اشتباه کردن من و اون میشد. چون ما مال هم نبودیم . همونجور که بارها گفتم تضاد فرهنگی بین ما بیداد میکرد

شاید احساس می کردم اگه من اونشب اونو تحقیر نمی کردم

اگه من اونشب اونو از خونه پدرم بیرون نمی نداختم

اگه اونشب بهش نمی گفتم که ازش متنفرم و ساکشو پرت نمیکردم توی حیاط

اگه اون شب بهش نمی گفتم تو همونی هستی که با یه ... اومدی و من تورو آدمت کردم

حرفایی که بعدها بهم گفت واسه همون حرفا ازم کینه به دل گرفته

شاید

هیچوقت اونم به من این اتهامات رو نمی زد

شاید الان که دارم سعی می کنم واقعیتها رو ببینم به این نتیجه می رسم که :

اون حق نداشت حیثیت من رو لکه دار کنه

اون حق نداشت به من دروغ ببنده

اون حق نداشت واسه خالی کردن عقده اش به من صفت فاحشه بده

اون حق نداشت به خاطر اینکه خونوادش رو مجاب کنه که اون توی این یکسال بی تقصیر بوده بگه که من اونو فریب دادم

اون به هیچ عنوان چنین حقی نداشت

اون میتونست بیاد و رو در رو به من بگه حالا که نتیجه گرفتیم جدا بشیم. به توافق برسیم واسه مسایلی که بینمون وجود داشت

بهم بفهمونه که کجای کار من اشتباه بوده . من می پذیرفتم .

نه اینکه دوره بیفته دور خونه ها و از من بد بگه

نه اینکه با آبروی من بازی کنه

نه اینکه حرکات مزحک ازش سربزنه

و با کثافت کاریاش کاری کنه همه اونایی که حرفاشو شنیدن بهم بگن این غده سرطانی رو بکن بنداز دور

بهم بگن پشت اون ظاهر آرومش یه دیو وجود داره

کاری کنه که همه بهم بگن هرچه زودتر خودت رو نجات بده و برو پی آیندت

اون محاسباتش کاملن اشتباه بود

چون مشاورين نادانی داشت

مثل همیشه اشتباه کرد

نه تنها من در چشم دیگران بد نشدم بلکه اون خوار و ذلیل شد

به قول وکیلم که گفت اگه این آقا مطمئنه که تو همه اینها رو هستی پس خیلی بی غیرته که برای چندرغاز دادخواست طلاق نمیده

اینکه به همه و حتی خودش دروغ بگه که وجدانش آروم بگیره به خاطر بلاهایی که سر من آورده توی این مدت

شاید بدترین عادتی که من دارم اینه که همیشه وقتی در مقابل رفتار زشت کسی عکس العمل نشون میدم

این موضوع باعث میشه. همیشه خودم رو محکوم کنم . و اینکه عمل زشت اون رو حتی به خاطر نیارم اونقدر که کار خودم رو زشت میدونم

بهتره بگم که بزرگترین عیب من اینه که نمی تونم بر خشمم غلبه کنم و اون به بدترین شکل ممکن بروز میدم

ولی بعد که به کارهامون نگاه کردم متوجه شدم که اون از من تقصیرش صد برابر بیشتره

من وضع روحی مناسبی نداشتم

تازه از مرگ برگشته بودم و مقصر همه اون جریانات کسی نبود جز اون و خونوادش

و اما اون به جای اینکه از من دلجویی کنه و سعی کنه بهم کمک کنه من بدی اونا رو فراموش کنم

توی اوج مریضی و شدیدترین بحران روحی ، به من .

به کسی که توی سختترین شرایط کنارش بود

به کسی که وقتی بیکار شد حتی ذره ای بهش خورده نگرفت

به کسی که وقتی مادر و پدر اون  شکایتش رو کردن . تنها تکیه گاهش بود

به کسی که اون رو فقط و فقط به خاطر خودش خواست

به کسی که با بدبختی و نداریش ساخت

به کسی که زندگی توی اون شرجی و گرما ، توی یه بندر دور افتاده رو فقط به عشق اون تحمل كرد

اونجوري دهن کجی كنه !!!! دلم شکست. شخصيتم زير سوال رفت . و همين موضوع باعث شد كه منم اونو تحقير كنم

۴۸ ساعت تمام به جای روحیه دادن به من فقط آزارم داد . و گفت ميخوام طلاقت بدم

به مني كه از اين كلمه به شدت متنفر بودم

و همين ترس از اين كلمه باعث شد هجده ماه تمام بسوزم و بسازم و دم نزنم . و به هيچكس نگم كه خودش چه بلاهايي سر جسم و روحم آورده و اون رو خوب جلوه ميدادم ومي گفتم اگر مشكلي هست مقصر خونواده اونه نه خودش تا مبادا ديد خونوادم به اون بد بشه

و درست زمانی که پدر و مادرم به اون احترام میذاشتن.خبر نداشتن که داره مثل خوره روح منو میخوره

از ترس اينكه نكنه اسم مطلقه روم بياد

 آخه مي گفتم من سني ندارم . اين بزرگترين شكست براي منه

که اگه مثل الان عاقلانه فکر می کردم همون روزای اول بعد از عقد که شخصیت خودش و خونوادش رو شناختم تمومش می کردم.

دلم نمیخواد به اون روزا فکر کنم

که همش عین درده 

شايد اون موقع

چون هيچ اميدي به آينده نداشتم و آينده فقط و فقط براي من يك كابوس وحشتناك بود.  اشتباهات زيادي كردم

روزاي سختي رو گذروندم تا فراموشش كنم

چه شبها كه سرم رو به بالش محكم فشار ميدادم كه كسي صداي ضجه هامو نشنوه

چه روزا كه از ترس ديدن اشكهام ساعتها زير دوش ميموندم و زار ميزدم

و وقتايي كه از بس زار ميزدم نفسم بند ميومد و سرفه هام شديدتر ميشد

روزايي كه پر از بغض بود و دلتنگي

پر از كينه بود و حسادت

روزاي بدي بود

دوستاي خوبي كنارم بودن توي اين مدت

دوستايي كه خيلي كمكم كردن

دوستايي كه بهم ياد دادن اگه اوني رو که دوستش دارم و كنارم نيست . رو نداشته باشم زندگي جريان داره

دوستی که بهم یاد داد اگه اون به من بی حرمتی میکنه و این حرفها رو پشتم میگه من هیچی نگم چون اگه عکس العمل نشون بدم خودم رو تا حد اون پایین آوردم و بهم گفت فقط بهش بخند که تا این حد حقیره

شاید اولین باری که این حرف رو از اون دوست شنیدم گفتم جای من نیست که این رو میگه

ولی الان که آروم شدم

الان که روزای سخت رو گذروندم

حرفش رو با تک تک سلولهام درک می کنم

و ازش ممنونم به خاطر کمکایی که این مدت به من کرد

و اين مني كه الان هستم

با اون روهينا خيلي فرق داره

اين روهينا اجازه نميده هيچكس اونو تحقير كنه

اين روهينا خودش رو از هركس ديگه بيشتر دوست داره

واسه خودش ، شخصيتش ، افكارش ، دنياي خودش ، آرزوهاش ، روياهاش ارزش قائله

اين روهينا اميد داره

اميد به زندگي

اميد رسيدن به هدف

اميد به خوشبختي

شايد تنها كسي كه اين اميد رو دوباره توي وجودم از همه بيشتر بهش قوت داد پدرم بود

همين جا مي خوام بهش بگم دوستش دارم و همواره سپاس گذارم ازش

ازش مي خوام من رو ببخشه به خاطر همه اذيت ها . همه سركشي ها . همه بد بودن ها . و ...

ميدونم مي بخشه

ميدونم بخشيده

كه اگر نبخشيده بود هيچگاه براي چندمين بار دستم رو نمي گرفت كه از زمين بلند شم

پ. ن ۱:

شاید این آخرین مطلب وبلاگم باشه

شاید واسه همیشه برم و چیزی ننویسم

یه روز نوشتن منو آروم میکرد و حالا نوشتن هم دیگه نه منو آروم میکنه . نه دلیلی واسه اش دارم

نمی گم این وبلاگ و تعطیل می کنم

چون دوستش دارم

ولی قطعن تا روزی که رها نشم

تا روزی که به آرامش نرسم دیگه اینجا چیزی نمی نویسم

چون در حال حاضر نوشتن از ناراحتی بهم انرژی منفی میده

اگه دلم گرفت حرفامو توی یه وبلاگ دیگه می نویسم

یه جایی که نه من کسی رو می شناسم نه کسی منو می شناسه

پس تا بعد

پ. ن ۲:

پ. ن ۳:

من آموخته ام که:

كه فقط چند ثانیه طول می كشد تا زخم های عمیقی در قلب كسانی كه دوستشا ن داریم ، ایجاد كنیم اما سال ها طول می كشد تا آن زخم ها را التیام بخشم. 

پ .ن ۴ :

آنچنان گرم است بازار مکافات عمل

چشم اگر بینا بود هرروز روز محشر است

پ. ن ۵ :

دکتر علی شریعتی میگوید:مردها نامردترین موجوداتند تا زمانی عشق می ورزند که بدانند زن اسیر انها نشده و هنگامیکه قلب زن را تسخیر کردند با تمام مردانگی ناجوانمردی میکنند

پ. ن ۶ : خيلي قشنگه مگه نه؟

كسي كه براي بودنت خدا را شكر نكرد براي برگشتنت دعا نخواهد كرد .